‹ بازگشت

سخنرانی آنتونیو گوترش، دبیرکل سازمان ملل متحد، در هشتادمین اجلاس مجمع عمومی سازمان ملل متحد (نیویورک، ۲۳ سپتامبر ۲۰۲۵)

اجازه دهید با عبارتی شروع کنم که به ندرت فرصت استفاده از آن را در این مجلس داشته‌ام.

خانم رئیس مجمع عمومی،

نمایندگان محترم،

خانم‌ها و آقایان،

هشتاد سال پیش، در جهانی که جنگ آن را ویران کرده بود، رهبران انتخابی کردند:

همکاری، نه هرج و مرج.

قانون، نه بی‌قانونی.

صلح، نه درگیری.

این انتخاب به سازمان ملل متحد جان بخشید - نه به عنوان یک خیال‌پردازی کمال، بلکه به عنوان یک استراتژی واقع‌بینانه برای بقای انسان.

بسیاری از بنیانگذاران آن از نزدیک شاهد تجربیات جهنمی اردوگاه‌های مرگ و وحشت جنگ بودند.

آنها می‌دانستند که رهبری واقعی به معنای ایجاد سیستم‌هایی است که از تکرار چنین وحشت‌هایی جلوگیری کند.

دیواری در برابر درگیری و شعله‌های جنگ جهانی سوم.

مجمعی که در آن کشورهای مستقل می‌توانند گفتگو و همکاری را دنبال کنند.

و تأییدی روشن بر حقیقت اساسی بشریت: همه ما بخشی از یک جامعه هستیم.

این سالن مجمع عمومی، ضربان قلب این حقیقت است.

به همین دلیل است که رهبران جهان دهه‌هاست در این تریبون بی‌نظیر گرد هم آمده‌اند.

به همین دلیل است که شما امروز اینجا هستید.

زیرا سازمان ملل متحد با تمام پتانسیل خود، چیزی بیش از یک محل ملاقات است.

این سازمان یک قطب‌نمای اخلاقی،

نیرویی برای صلح و حفظ صلح،

نگهبان حقوق بین‌الملل،

نیرویی برای توسعه پایدار،

راه نجاتی برای مردم در بحران،

چراغی برای حقوق بشر،

و نقطه کانونی برای تبدیل اراده کشورهای عضو شما به عمل است.

هشتاد سال بعد، ما بار دیگر با سؤالاتی روبرو هستیم که زمانی بنیانگذاران سازمان ملل متحد با آنها روبرو بودند: و به روش‌هایی که فوری‌تر، در هم تنیده‌تر و سرسخت‌تر هستند.

چه نوع جهانی را برای ساختن با هم انتخاب خواهیم کرد؟

خانم‌ها و آقایان،

سازمان ملل متحد کارهای بسیار دشواری برای انجام دادن دارد، اما ظرفیت آن برای انجام این کارها رو به کاهش است.

ما وارد دوره‌ای از هرج و مرج بی‌ملاحظه و رنج بی‌وقفه انسانی می‌شویم.

به اطرافتان نگاه کنید.

اصول سازمان ملل متحد که شما ساخته‌اید از همه طرف مورد حمله قرار گرفته است.

گوش دهید.

ستون‌های صلح و پیشرفت زیر بار مصونیت از مجازات، نابرابری و بی‌تفاوتی در حال خرد شدن هستند.

کشورهای مستقل مورد تهاجم قرار می‌گیرند،

گرسنگی به سلاح تبدیل می‌شود،

حقیقت خاموش می‌شود،

دود از شهرهای بمباران شده بلند می‌شود،

خشم در جوامع متفرق می‌جوشد،

دریاهای در حال بالا آمدن، سواحل ما را تهدید به غرق شدن می‌کنند.

هر یک هشدار است،

هر یک سوال است.

چه نوع جهانی را انتخاب خواهیم کرد؟

جهانی که با زور اداره می‌شود، یا با قانون؟

جهانی که توسط منافع شخصی یا با همکاری بین ملت‌ها هدایت می‌شود.

جهانی که در آن قدرت حق است، یا جایی که حقوق همه محفوظ است؟

خانم‌ها و آقایان،

جهان ما به طور فزاینده‌ای در حال چندقطبی شدن است.

این به خودی خود یک چیز مثبت است و منعکس کننده یک چشم‌انداز جهانی متنوع‌تر و پویاتر است.

اما همانطور که اروپا در طول جنگ جهانی اول راه سختی را آموخت، چندقطبی بودن بدون نهادهای چندجانبه مؤثر، هرج و مرج را به همراه دارد. سپس چندقطبی وجود داشت، اما هیچ نهاد چندجانبه‌ای وجود نداشت.

اجازه دهید واضح بگویم: همکاری بین‌المللی یک آرمان معصوم نیست.

این واقع‌گرایی هوشیارانه است.

در جهانی که تهدیدها از مرزها فراتر می‌روند، انزوا یک توهم است.

هیچ کشوری نمی‌تواند به تنهایی جلوی یک بیماری همه‌گیر را بگیرد.

هیچ نظامی نمی‌تواند جلوی افزایش دما را بگیرد.

هیچ الگوریتمی نمی‌تواند اعتماد از دست رفته را بازسازی کند. اینها آزمون‌های استرس جهانی برای سیستم‌های ما، همبستگی ما و عزم ما هستند.

من مطمئن هستم.

ما می‌توانیم و باید از این آزمون عبور کنیم.

و باید.

زیرا مردم در همه جا دنیای بهتری می‌خواهند.

ما مسئولیت داریم سیستمی شایسته اعتماد آنها و آینده‌ای شایسته رویاهایشان ایجاد کنیم.

به همین دلیل است که ما باید انتخاب کنیم. یک انتخاب فعال.

انتخابی برای تأکید مجدد بر نیاز به قانون بین‌المللی.

انتخابی برای تأکید مجدد بر نقش محوری چندجانبه‌گرایی.

انتخابی برای تقویت عدالت و حقوق بشر.

و انتخابی برای تعهد مجدد به اصولی که سازمان ملل متحد بر اساس آن تأسیس شده و وعده‌ای که در اولین کلمات آن آمده است:

"ما مردم."

خانم‌ها و آقایان،

انتخابی که با آن روبرو هستیم، یک بحث ایدئولوژیک نیست.

این موضوع، مسئله مرگ و زندگی میلیون‌ها نفر است.

همانطور که وضعیت جهانی را بررسی می‌کنیم، با پنج انتخاب حیاتی روبرو هستیم.

اول، ما باید صلحی را انتخاب کنیم که ریشه در قانون بین‌المللی داشته باشد.

صلح اولین مسئولیت ماست.

با این حال، امروز، جنگ با وحشیگری‌ای که قسم خوردیم هرگز تحمل نخواهیم کرد، شعله‌ور است.

اغلب، منشور سازمان ملل متحد وقتی به نفع ماست، به اهتزاز در می‌آید و وقتی به نفع ما نیست، پایمال می‌شود.

اما منشور یک گزینه نیست. این بنیاد ماست.

و وقتی آن پایه ترک بردارد، هر چیزی که بر روی آن ساخته شده فرو می‌ریزد.

در سراسر جهان، کشورها طوری رفتار می‌کنند که گویی قوانین در مورد آنها اعمال نمی‌شود.

ما شاهد هستیم که با انسان‌ها کمتر از انسان رفتار می‌شود.

و ما باید علیه آن صحبت کنیم.

معافیت از مجازات باعث هرج و مرج می‌شود و برخی از وحشیانه‌ترین درگیری‌های زمان ما را به وجود آورده است.

در سودان، غیرنظامیان قتل عام می‌شوند، گرسنگی می‌کشند و ساکت می‌شوند.

زنان و دختران با خشونت غیرقابل وصفی روبرو هستند.

هیچ راه حل نظامی وجود ندارد. من از همه طرف‌ها، از جمله کسانی که در این مجلس هستند، می‌خواهم که به حمایت خارجی که به این خونریزی دامن می‌زند، پایان دهند و برای محافظت از غیرنظامیان تلاش کنند.

زیرا مردم سودان شایسته صلح، عزت و امید هستند.

در اوکراین، خشونت بی‌رحمانه همچنان غیرنظامیان را می‌کشد، زیرساخت‌های غیرنظامی را نابود می‌کند و صلح و امنیت جهانی را تهدید می‌کند.

من تلاش‌های دیپلماتیک اخیر ایالات متحده و سایر کشورها را تحسین می‌کنم. ما باید برای آتش‌بس کامل و صلح عادلانه و پایدار، بر اساس منشور سازمان ملل، قطعنامه‌های سازمان ملل و قوانین بین‌المللی، تلاش کنیم.

در غزه، ما به طرز وحشتناکی به سومین سال ترور نزدیک می‌شویم، نتیجه تصمیماتی که اصول اولیه انسانی را نقض می‌کنند.

میزان مرگ و ویرانی از هر درگیری دیگری در سال‌های دبیرکلی من فراتر رفته است.

دیوان بین‌المللی دادگستری (( ICJ در پرونده‌ای با عنوان "اعمال کنوانسیون پیشگیری و مجازات جنایت نسل‌کشی در نوار غزه" اقدامات موقت الزام‌آور قانونی صادر کرد.

از آن زمان قحطی اعلام شده و کشتارها شدت گرفته است.

اقدامات مقرر شده توسط ICJ باید به طور کامل و فوری اجرا شوند.

حمله تروریستی وحشتناک و گروگان‌گیری انجام شده توسط حماس در 7 اکتبر 2023، که من هر دو را بارها محکوم کرده‌ام، به هیچ وجه قابل توجیه نیست.

به همین ترتیب، مجازات جمعی مردم فلسطین و تخریب سیستماتیک نوار غزه به هیچ وجه قابل توجیه نیست.

آنچه مورد نیاز است واضح است:

آتش‌بس فوری و دائمی. آزادی فوری همه گروگان‌ها. دسترسی فوری و کامل به کمک‌های بشردوستانه.

و همانطور که دیروز به شیوایی دوباره تأکید شد، ما هرگز نباید از راه حل دو کشور، که تنها پاسخ واقع‌بینانه برای صلح پایدار در خاورمیانه است، دست بکشیم.

ما باید فوراً روندهای خطرناکی را که در حال وقوع است، معکوس کنیم.

گسترش بی‌وقفه شهرک‌نشینان، خشونت و تهدیدهای قریب‌الوقوع الحاق باید متوقف شود.

از هائیتی گرفته تا یمن، میانمار، ساحل و فراتر از آن، باید صلحی را انتخاب کنیم که ریشه در قوانین بین‌المللی داشته باشد.

در طول سال گذشته، کورسوی امیدی وجود داشته است، مانند آتش‌بس میان کامبوج و تایلند با میانجیگری ایالات متحده و توافق میان آذربایجان و ارمنستان.

اما بحران‌های زیادی همچنان بدون رسیدگی باقی مانده‌اند.

مصونیت از مجازات شایع است.

بی‌قانونی مسری است.

این امر باعث هرج و مرج می‌شود، به ترور دامن می‌زند و خطر استفاده نامحدود از سلاح‌های هسته‌ای را به همراه دارد.

وقتی پاسخگویی کاهش می‌یابد، آمار مرگ و میر افزایش می‌یابد.

وقتی به پرسنل و تأسیسات سازمان ملل حمله می‌شود، این نه تنها نقض تعهدات قانونی ما است، بلکه حمله‌ای به توانایی اصلی ما برای خدمت و کمک‌رسانی نیز محسوب می‌شود.

شورای امنیت باید به مسئولیت‌های خود عمل کند.

ما باید نماینده‌تر، شفاف‌تر و مؤثرتر باشیم.

و ما نه تنها باید به بحران‌ها در هنگام بروز آنها پاسخ دهیم، بلکه باید به بی‌عدالتی‌هایی که به درگیری دامن می‌زنند نیز بپردازیم: محرومیت، نابرابری، مصونیت از مجازات و فساد.

مطمئن‌ترین راه برای خاموش کردن اسلحه‌ها، بلند کردن صدای عدالت است.

امنیت واقعی از عدالت و فرصت برای همه ناشی می‌شود.

خانم‌ها و آقایان،

این به نکته دوم من منجر می‌شود: ما باید کرامت انسانی و حقوق بشر را انتخاب کنیم.

حقوق بشر پوششی برای صلح نیستند؛ آنها پایه و اساس آن هستند.

چه اقتصادی، اجتماعی، فرهنگی، سیاسی یا مدنی، حقوق بشر جهانی، غیرقابل تفکیک و به هم وابسته هستند.

انتخاب حقوق چیزی بیش از کلمات است.

این به معنای انتخاب عدالت به جای سکوت است.

این به معنای حفاظت از آزادی و فضای مدنی،

پیشبرد برابری برای زنان و دختران،

مقابله با همه اشکال نژادپرستی و تعصب،

حمایت از مدافعان حقوق بشر، روزنامه‌نگاران و آزادی بیان،

حمایت از حقوق پناهندگان و مهاجران و اطمینان از امنیت و اساس حرکت آنها بر اساس قوانین بین‌المللی است.

حفاظت از حقوق بشر یک مبارزه روزانه، آنلاین و آفلاین است.

این امر نیازمند اراده سیاسی است.

اما کرامت فقط به معنای محافظت از حقوق نیست.

بلکه به معنای تحقق حقوق از طریق توسعه فراگیر و انعطاف‌پذیر است.

حق پایان دادن به فقر و گرسنگی.

حق دسترسی به آموزش، بهداشت و فرصت.

اهداف توسعه پایدار (( SDGs نقشه راه مشترک ما برای تحقق این حقوق است.

اما هر مسیری نیاز به سوخت دارد.

منابع مالی آن سوخت هستند.

ما دیده‌ایم که توسعه در صورت انجام درست چه دستاوردهایی می‌تواند داشته باشد.

در طول دهه گذشته، میلیون‌ها نفر دیگر به برق، آشپزی پاک و اینترنت دسترسی پیدا کرده‌اند.

ازدواج کودکان در حال کاهش است.

نمایندگی زنان در حال افزایش است.

اما کاهش کمک‌ها هزینه‌های سنگینی را به دنبال دارد.

برای بسیاری، این حکم اعدام است.

برای بسیاری دیگر، این سرقت از آینده آنهاست.

در اینجا تناقض زمان ما نهفته است:

ما می‌دانیم به چه چیزی نیاز داریم، اما در حال از بین بردن همان شریان‌های حیاتی هستیم که آن را ممکن می‌سازند.

برای انتخاب کرامت، باید عدالت مالی و همبستگی را انتخاب کنیم.

ما باید معماری مالی بین‌المللی را اصلاح کنیم تا توسعه برای همه ترویج شود.

از طریق مؤسسات مالی بین‌المللی بزرگتر و جسورتر که سرمایه‌گذاری و سرمایه خصوصی بیشتری را وام می‌دهند و از آن بهره می‌برند.

از طریق تسویه سریع‌تر و عادلانه‌تر بدهی که به همه کشورهای بحران‌زده، از جمله اقتصادهای با درآمد متوسط، می‌رسد.

با پرداختن به جریان‌های مالی غیرقانونی و رویه‌های مالیاتی بد که آینده جوامع را از آنها می‌رباید، می‌توانیم منابع را برای بهبود اوضاع آزاد کنیم. با حفظ آن.

و توسط مؤسسات مالی بین‌المللی پیشرو امروز، با مشارکت قابل توجه کشورهای در حال توسعه.

بیایید یک اقتصاد جهانی را انتخاب کنیم که برای همه کار کند.

بیایید حقوق بشر و کرامت را انتخاب کنیم.

و بیایید یک گذار عادلانه برای مردم و سیاره زمین را پیش ببریم.

خانم‌ها و آقایان،

این به یک انتخاب سوم منجر می‌شود: ما باید عدالت اقلیمی را انتخاب کنیم.

بحران اقلیمی در حال شتاب گرفتن است.

راه حل‌ها نیز همینطور.

آینده انرژی پاک دیگر یک وعده دور از دسترس نیست. اینجا و اکنون است.

هیچ دولت، صنعت یا گروه ذینفعی نمی‌تواند جلوی آن را بگیرد.

اما کسانی هستند که سعی می‌کنند مانع شوند. آنها به اقتصادهای ما آسیب می‌رسانند، قیمت‌ها را بالا نگه می‌دارند و یک فرصت تاریخی را از دست می‌دهند.

سال گذشته، تقریباً تمام ظرفیت تولید برق جدید از منابع تجدیدپذیر حاصل شد و سرمایه‌گذاری در انرژی‌های تجدیدپذیر در حال افزایش است.

انرژی تجدیدپذیر ارزان‌ترین و مقرون به صرفه‌ترین منبع تولید برق جدید است. این انرژی پتانسیل ایجاد شغل، تحریک رشد، محافظت از اقتصادها در برابر بازارهای بی‌ثبات نفت و گاز، اتصال مردم منزوی و رهایی ما از چنگال سوخت‌های فسیلی را دارد.

اما نه با سرعت فعلی ما.

سرمایه‌گذاری در انرژی پاک همچنان ناهموار است.

شبکه‌های برق و سیستم‌های ذخیره‌سازی انرژی قرن بیست و یکم به اندازه کافی سریع ساخته نمی‌شوند.

و یارانه‌های عمومی که با پول مالیات‌دهندگان تأمین می‌شوند، هنوز ۹۰٪ به سوخت‌های فسیلی و ۱۰٪ به انرژی پاک اختصاص داده می‌شوند.

در همین حال، انتشار گازهای گلخانه‌ای، افزایش دما و بلایای طبیعی همچنان در حال افزایش است.

و کسانی که کمترین مسئولیت را دارند، بیشترین رنج را متحمل می‌شوند.

علم به ما می‌گوید که محدود کردن افزایش دمای جهانی به ۱.۵ درجه سانتیگراد تا پایان قرن هنوز امکان‌پذیر است.

اما این فرصت در حال از دست رفتن است.

دیوان بین‌المللی دادگستری تعهد قانونی هر کشور را به رسمیت شناخته است.

ما باید اقدامات و جاه‌طلبی خود را به ویژه از طریق برنامه‌های ملی تقویت‌شده اقلیمی افزایش دهیم.

فردا، از رهبران جهان برای اعلام اهداف جدید استقبال می‌کنم.

کشورهای گروه ۲۰، به عنوان بزرگترین تولیدکنندگان گازهای گلخانه‌ای، باید بر اساس اصل مسئولیت‌های مشترک اما متمایز، رهبری را به دست گیرند.

اما با نزدیک شدن به کنفرانس اقلیمی سازمان ملل (COP30 ) در برزیل، همه کشورها باید تلاش‌های خود را افزایش دهند:

با تسریع اقدامات در زمینه کربن‌زدایی انرژی، جنگل‌ها، متان و صنعت.

با تدوین یک نقشه راه معتبر برای بسیج ۱.۳ تریلیون دلار آمریکا در تأمین مالی سالانه اقلیم برای کشورهای در حال توسعه تا سال ۲۰۳۵.

با حمایت از یک گذار عادلانه.

با به‌کارگیری سریع ابزارهای اثبات‌شده برای دو برابر کردن تأمین مالی سازگاری به حداقل ۴۰ میلیارد دلار آمریکا در سال جاری و آزادسازی میلیاردها دلار دیگر در وام‌های اعطایی.

و با تأمین مالی صندوق ضرر و زیان با کمک‌های قابل توجه.

همه اینها مستلزم همکاری بین دولت‌ها، مؤسسات مالی بین‌المللی، سازمان‌های بشردوستانه، جامعه مدنی و بخش خصوصی است.

برای فراهم کردن فضای مالی برای کشورهای در حال توسعه و آزادسازی منابع مالی جدید و نوآورانه در مقیاس بزرگ، از جمله مالیات‌های همبستگی و مبادله بدهی برای بخش‌های با انتشار بالای گازهای گلخانه‌ای.

ما راه‌حل‌ها و ابزارها را داریم.

ما باید عدالت اقلیمی و اقدام اقلیمی را انتخاب کنیم.

چهارم، ما باید فناوری را برای خدمت به بشریت انتخاب کنیم.

هوش مصنوعی (AI ) در حال بازنویسی وجود انسان در زمان واقعی است.

این فناوری در حال تغییر نحوه یادگیری، کار، ارتباط و آنچه می‌توانیم به آن اعتماد کنیم، است.

سوال این نیست که چگونه آن را متوقف کنیم، بلکه این است که چگونه از آن برای خیر عمومی بیشتر استفاده کنیم.

فناوری باید خدمتگزار ما باشد، نه ارباب ما.

باید حقوق بشر، کرامت انسانی و عاملیت انسانی را ارتقا دهد.

با این حال، امروزه پیشرفت‌های هوش مصنوعی از مقررات و پاسخگویی پیشی گرفته و در دست تعداد بسیار کمی متمرکز شده است.

و خطرات در حال گسترش به حوزه‌های جدید، از بیوتکنولوژی گرفته تا سلاح‌های خودمختار کشنده است.

ما شاهد ظهور ابزارهایی هستیم که می‌توانند نظارت گسترده، کنترل اجتماعی، اختلال بزرگ و حتی نابودی جمعی را به همراه داشته باشند.

ابزارهایی که می‌توانند انرژی را تخلیه کنند، به اکوسیستم‌ها آسیب برسانند و رقابت برای مواد معدنی حیاتی را تشدید کنند و در نتیجه بی‌ثباتی و درگیری را تهدید کنند.

و با این حال، این فناوری‌ها تا حد زیادی بدون تنظیم باقی مانده‌اند.

ما به محافظ‌های جهانی و استانداردهای مشترک در سراسر پلتفرم‌ها نیاز داریم.

هیچ شرکتی نباید بالاتر از قانون باشد.

هیچ ماشینی نباید تصمیمات مربوط به مرگ و زندگی بگیرد.

هیچ سیستمی نباید بدون شفافیت، امنیت و پاسخگویی مستقر شود.

ماه گذشته، مجمع عمومی گامی تاریخی برداشت: ایجاد یک هیئت علمی بین‌المللی مستقل در مورد هوش مصنوعی و یک گفتگوی جهانی سالانه در مورد حاکمیت هوش مصنوعی.

اینها دو ستون جدید معماری مشترک ما هستند.

اتصال علم و سیاست برای ایجاد شفافیت و آینده‌نگری.

ایجاد محیطی که در آن نوآوری بتواند شکوفا شود و ارزش‌ها و حقوق ما را پیش ببرد.

توانمندسازی دولت‌ها، کسب‌وکارها و جامعه مدنی برای مشارکت در شکل‌دهی به هنجارهای مشترک.

ما باید بر اساس این سازوکارها عمل کنیم و شکاف قابلیت‌ها را از بین ببریم.

همه کشورها باید بتوانند هوش مصنوعی را طراحی و توسعه دهند، نه اینکه فقط از آن استفاده کنند.

من گزینه‌های تأمین مالی داوطلبانه را برای ایجاد قدرت محاسباتی، داده‌ها و مهارت‌های هوش مصنوعی در کشورهای در حال توسعه پیشنهاد کرده‌ام.

هیچ کشوری نباید از آینده دیجیتال محروم شود یا در سیستمی که نمی‌تواند آن را شکل دهد یا به آن اعتماد کند، محبوس شود.

دولت‌ها باید با چشم‌انداز رهبری کنند.

کسب‌وکارها باید مسئولانه عمل کنند.

و ما، جامعه جهانی، باید اطمینان حاصل کنیم که فناوری، بشریت را ارتقا می‌دهد.

پس بیایید انتخاب کنیم:

همکاری، نه تفرقه.

اخلاق، نه منفعت شخصی.

و شفافیت، نه کدورت.

فناوری منتظر ما نخواهد ماند.

اما ما هنوز می‌توانیم انتخاب کنیم که به چه چیزی خدمت خواهد کرد.

بیایید عاقلانه انتخاب کنیم.

در نهایت، و پنجم، برای دستیابی به همه این اهداف، باید تقویت سازمان ملل متحد را برای قرن بیست و یکم انتخاب کنیم.

نیروهایی که امروز جهان ما را به لرزه در می‌آورند، پایه‌های نظام سازمان ملل متحد را آزمایش می‌کنند.

سازمان ملل متحد با افزایش تنش‌های ژئوپلیتیکی، گسترش اختلافات، عدم قطعیت مزمن و افزایش فشار مالی مواجه است.

اما کسانی که به سازمان ملل متحد تکیه می‌کنند، نباید مجبور باشند این بار را تحمل کنند.

به ویژه وقتی در نظر بگیریم که برای هر دلاری که در حمایت از فعالیت‌های اصلی صلح‌آمیز سازمان ملل سرمایه‌گذاری می‌شود، جهان ۷۵۰ دلار برای سلاح‌های جنگی هزینه می‌کند.

این نه تنها پایدار نیست، بلکه به سادگی غیرقابل دفاع است.

در این لحظه حساس، سازمان ملل متحد بیش از هر زمان دیگری مورد نیاز است.

جهان به مشروعیتی که سازمان ملل متحد ارائه می‌دهد، قدرت وحدت‌بخش آن نیاز دارد. چشم‌انداز ما متحد کردن ملت‌ها، از بین بردن اختلافات و مقابله با چالش‌های پیش روی ماست.

پیمان برای آینده، عزم شما را برای ساختن یک سازمان ملل متحد قوی‌تر، فراگیرتر و مؤثرتر نشان می‌دهد.

این منطق و فوریت ابتکار عمل ما در هشتادمین سالگرد تأسیس سازمان ملل متحد است.

ما به سرعت و قاطعانه اقدام می‌کنیم.

من پیشنهادات خاص زیر را ارائه می‌دهم:

بودجه اصلاح‌شده ۲۰۲۶ که پاسخگویی را تقویت می‌کند، نتایج را بهبود می‌بخشد و هزینه‌ها را کاهش می‌دهد.

اصلاحات عملی برای انجام مؤثرتر و کارآمدتر مأموریت ما و تأثیرگذاری بیشتر.

و ابتکاری برای ایجاد تغییر الگو در ساختار سازمان ملل متحد و نحوه همکاری بخش‌های آن.

این تصمیمات تا حد زیادی به شما، کشورهای عضو، بستگی دارد.

ما با احترام کامل به رویه‌های تعیین‌شده پیش خواهیم رفت.

بیایید با هم در سازمان مللی سرمایه‌گذاری کنیم که خود را با شرایط وفق می‌دهد، نوآوری می‌کند و برای خدمت به مردم در همه جا تقویت می‌شود.

خانم‌ها و آقایان،

مهم‌ترین پیام من این است: اکنون زمان انتخاب است.

دانستن انتخاب درست کافی نیست.

می‌خواهم شما واقعاً آن انتخاب را انجام دهید.

من در جهانی بزرگ شدم که انتخاب‌های کمی وجود داشت.

من در تاریکی دیکتاتوری‌ها بزرگ شدم، جایی که ترس، صداها را خاموش می‌کرد و امید تقریباً نابود می‌شد.

اما حتی در آن تاریک‌ترین زمان‌ها - و شاید به دلیل آنها - حقیقتی را کشف کردم که هرگز فراموش نخواهم کرد:

قدرت در دست کسانی که تسلط دارند یا تفرقه می‌اندازند، نیست.

قدرت واقعی از مردم می‌آید. از عزم مشترک ما برای دفاع از کرامت.

از تعهد به دفاع از برابری.

از اعتقاد راسخ به انسانیت مشترکمان و پتانسیل همه مردم.

از سنین پایین، یاد گرفتم که پشتکار داشته باشم. حرف بزنم. پشتکار داشته باشم.

مهم نیست مشکلات چیست. مهم نیست موانع چیست. مهم نیست زمان چیست.

ما باید غلبه کنیم، و غلبه خواهیم کرد.

زیرا در جهانی پر از انتخاب، یک انتخاب وجود دارد که هرگز نباید انجام دهیم:

و آن انتخاب تسلیم شدن است.

ما هرگز نباید تسلیم شویم.

این وعده من به همه شماست.

برای صلح.

برای کرامت.

برای عدالت.

برای بشریت.

برای جهانی که می‌دانیم اگر با هم کار کنیم می‌توانیم به آن دست یابیم.

من هرگز، هرگز تسلیم نخواهم شد.

متشکرم.